Benedykt był synem średnio zamożnego właściciela ziemskiego z okolic Nursji (dziś Norcia w Umbrii, Włochy). Urodził się około 480r. na naukę został wysłany do Rzymu, ale zraził się obyczajami tamtejszej młodzieży i porzucił miasto. Nie był pozbawiony wykształcenia, wyniósł z sobą orientację we wszystkich podstawowych gałęziach ówczesnej wiedzy oraz nieco głębszą znajomość prawa rzymskiego. Benedykt opuścił studia by podjąć życie pustelnicze. Osiadł w pustelni w okolicach Subiaco, na wschód od Rzymu w górach Albańskich. Tam trzy lata w zupełnym odosobnieniu, póki nie odkryli go górale wypasający kozy. Z czasem zwiedzieli się o nim także mnisi z podupadłych klasztorów i inni adepci życia doskonalszego, gromadząc się coraz liczniej wokół św. Benedykta. Tradycja wiąże ten okres życia św. Benedykta z powstaniem dwunastu klasztorów w okolicy Subiaco. Następnie Benedykt przenosi się z częścią swoich uczniów na wzgórze Monte Cassino w ruiny dawnej fortecy. Tam wytrzebiwszy ślady pogaństwa przystąpił od razu do życia cenobitycznego, którego okazał się genialnym organizatorem. Tam też pisze swoją Regułę, w której zawarł wszystkie swoje pouczenia i przepisy odnośnie życia klasztornego.
Św. Benedykt zmarł w kościele w czasie modlitwy 21 marca 547r. Pochowano go w oratorium św. Jana Chrzciciela, obok swojej siostry św. Scholastyki. Ze względu na ciągłe napady i zniszczenia ciało przeniesiono później w inne miejsce, a pod koniec VII lub na początku VIII wieku wywieziono do Francji (FLEURY). Wpłynęło to na ustalenie się drugiej daty upamiętniającej świętego, a mianowicie jego translacji w dniu 11 lipca, który w wielu gałęziach zakonu przyjął się jako dzień uroczysty.

       Św. Benedykt i Św. Scholastyka to bliźniacze rodzeństwo, którzy odznaczali się dobrocią i pobożnością. Według Grzegorza Wielkiego Św. Scholastyka już w dzieciństwie poświęcona została na służbę Bożą. Przez jakiś czas przebywała prawdopodobnie w klasztorze w Piumarola, następnie niedaleko Subiaco, a w końcu pod Monte Cassino. Co roku spotykała się z bratem na rozmowę duchowną. Św. Grzegorz opisując ich ostatnie spotkanie mówi, że cały dzień spędzili chwaląc Boga i rozmawiając o Jego sprawach. Kiedy zapadł zmierzch Św. Scholastyka prosiła o przedłużenie rozmowy, na co Św. Benedykt, czując się zobowiązany do powrotu w obręb klasztoru, przystać nie chciał. Wtedy ona złożywszy ręce i skłoniwszy głowę we łzach modliła się do Boga. Wówczas zerwała się wielka burza i spadł uleny deszcz, który nie pozwolił patriarsze na ruszenie się z miejsca. Z konieczności spędził na rozmowie z siostrą całą noc. W trzy dni później zobaczył na modlitwie jej duszę w postaci gołębicy ulatującej ku niebu. Św. Scholastyka pochowana została na Monte Cassino.
       Wspominana jest pod dniem 10 lutego. Św. Scholastyka jest patronką Sióstr Benedyktynek. Uchodzi także za orędowniczkę w czasie burz i niepogody.