Staniątki jest to miejscowość oddalona o 20 km na wschód od Krakowa, gdzie na skraju Puszczy Niepołomickiej powstał w 1216 r. pierwszy na ziemiach polskich klasztor sióstr benedyktynek.
    Podanie głosi, że Św. Wojciech przechodząc w roku 995 z Węgier do Krakowa zatrzymał się i powiedział: "Udielame tady staniatku" to znaczy: zróbmy tu sobie odpoczynek. Na pamiątkę pobytu Św. Wojciecha nazwąno tę miejscowość "Staniatky", a z czasem spolszczono na "Staniątki". Fundator klasztoru i kościoła pod wezwaniem Św. Wojciecha, Klemens z Ruszczy, kasztelan krakowski, ofiarował swej świątobliwej córce Wizennie, pierwszej przełożonej - ksieni benedyktynek w Staniątkach, obraz Matki Boskiej Bolesnej.
    W Kościele klasztornym w bocznej kaplicy od przeszło siedmiu wieków patrzy zapłakanymi oczami na przychodzących do Niej Matka Boska Bolesna. Przedstawiona jest Ona w postaci stojącej z załamanymi rękoma, przebita siedmiu mieczami, przypominającymi Jej boleści, z twarzą zalaną łzami.
    Matka Boża ratowała klasztor, siostry, wykowanki i lud okoliczny w czasie najazdu Tatarów, Szwedów, w czasie rzezi galicyjskiej i dwóch wojen światowych.
    U stóp Matki Bożej Staniąteckiej modliła się przyjaciółka Wizenny - bł. Kinga, jej wychowanka - bł. Salomea, oraz Bolesław Wstydliwy. Była tu pobożna i mądra błogosławiona królowa Jadwiga, w r. 1389, był Władysław Jagiełło, idąc na wojnę z Krzyżakami i wracając po zwycięstwie pod Grunwaldem. Modlił się tu również Zygmunt Stary, Jan III Sobieski, konfederaci barscy i polscy powstańcy.
    Kult Matki Bożej w narodzie szerzyły też młode dziewczęta wychowane w Staniątkach u sióstr Benedyktynek. Ale przede wszystkim do Matki Bożej Bolesnej garnął się lud polski z okolicy, który z wielką wiarą poleca się swojej Patronce.